Haberler

Kılıçdaroğlu’ndan Grup Toplantısını Engelleme Girişimi

28 Mayıs 2026

Siyaset bazen en sert tartışmalarını kürsülerde değil, yazışmalarda yapar. Bir imza, bir cümle ve “talimatım gereği” ifadesi… Türkiye siyasetinde güç ilişkilerinin nasıl kurulduğunu anlamak için çoğu zaman büyük mitinglere değil, böyle metinlere bakmak yeterlidir.

CHP’de son günlerde yaşanan grup toplantısı tartışması da tam olarak böyle bir eşikte duruyor. Eski Genel Başkan Kemal Kılıçdaroğlu’nun milletvekillerine gönderdiği yazıda, TBMM CHP Grup Genel Kurulu’nun tarihinin henüz kendisi tarafından belirlenmediği, dolayısıyla “talimatı olmadan” herhangi bir toplantının yapılamayacağı belirtiliyor. Metnin en dikkat çekici kısmı ise şu cümle: “Bu konularda gerekli bilgilendirmeler talimatım gereği yapılmadığı sürece TBMM CHP Grup Genel Kurulu yapılmayacaktır.”

Bu ifade, sıradan bir organizasyon uyarısından çok daha fazlasını içeriyor. Bir siyasi partinin grup toplantısı, yalnızca idari bir toplantı değildir; aynı zamanda liderlik, temsil ve meşruiyetin yeniden üretildiği bir siyasal ritüeldir. Dolayısıyla bu tür bir müdahale, teknik bir takvim tartışmasından ziyade, partinin kim tarafından ve nasıl temsil edildiğine dair bir güç okuması anlamına gelir.

Tam da bu nedenle tartışma, doğal olarak Özgür Özel’in grup başkanlığı üzerinden yürüyen mevcut parti yönetimiyle Kılıçdaroğlu’nun pozisyonu arasında bir gerilim hattına dönüşüyor. Grup toplantısı yetkisi üzerinden kurulan bu dil, fiili siyasi gücün kimde olduğu sorusunu yeniden gündeme taşıyor.

Ancak burada kritik bir nokta var: Siyasi meşruiyet sadece yazılı talimatlarla kurulmaz. Parti içi dengeler, kurultay iradesi, milletvekili çoğunluğunun fiili tutumu ve örgütsel karşılık, en az metinler kadar belirleyicidir. Bu nedenle söz konusu yazının hukuki ve idari etkisi kadar, politik karşılığı da belirleyici olacaktır.

Kılıçdaroğlu’nun hamlesi bu açıdan iki farklı okuma içeriyor. Birincisi, parti içi disiplin ve kontrol mekanizması üzerinden hâlâ etkin bir siyasi figür olduğunu gösterme çabasıdır. İkincisi ise, giderek güçlenen yeni yönetim karşısında “ben de buradayım” diyen bir meşruiyet iddiasıdır. Bu iki okuma birbirinden tamamen bağımsız değil; aksine aynı siyasi gerilimin iki yüzünü oluşturuyor.

Öte yandan Özgür Özel’in olası grup toplantısı çağrısı, bu gerilimi daha da görünür kılacak gibi duruyor. Eğer beklendiği gibi bayram sonrası grup toplanırsa, bu yalnızca bir toplantı olmayacak; CHP içinde “kimin çağrısı geçerlidir?” sorusuna verilmiş fiili bir yanıt niteliği taşıyacak.

Tam da bu noktada Türkiye siyasetine dair daha geniş bir tablo ortaya çıkıyor. Kurumlar kadar kişilerin, kurallar kadar liderlik iddialarının belirleyici olduğu bir siyasal kültürde, her kriz aynı zamanda bir meşruiyet testine dönüşüyor. CHP içindeki bu tartışma da bundan azade değil.

Sonuç olarak mesele bir grup toplantısının ne zaman yapılacağından çok daha fazlası. Asıl mesele, bir partinin kendi içindeki temsil düzenini kimlerin hangi araçlarla tanımladığıdır. Ve bu soruya verilen her cevap, sadece CHP’nin değil, Türkiye’de muhalefetin geleceğini de doğrudan etkileyen bir karşılık taşıyacaktır.